Laatste races Yamaha R3 cup op het circuit van Hockenheim.

Het laatste weekend van september zijn de laatste twee races van het seizoen voor de Yamaha R3 cup verreden op het circuit van Hockenheim in Duitsland. Er werd weer gereden samen met het IDM supersport 300.
Donderdag werd gebruikt als reisdag. Vrijdag stonden ee twee vrije trainingen op het programma, die Finn volledig wilde benutten, want hij had dit jaar nog niet op dit circuit gereden.

De vrije trainingen verliepen niet helemaal zoals gewenst. Er werd wel een goede afstelling voor de motor gevonden, maar Finn reed met zijn hoofd i.p.v. met zijn gevoel. Hij bouwde voor zichzelf te veel spanning op. Ondanks dat hij 22 punten voor lag op de nummer twee van de cup, was hij teveel aan het nadenken over verschillende scenario’s. Dit belemmerde hem om ontspannen te rijden en hij zette zaterdagochtend dan ook een vierde tijd neer in de R3 cup en 10 e algemeen in de kwalificaties. Finn was niet tevreden.

Voor de race ’s middags heeft hij geprobeerd ontspanning en focus te zoeken. Dat lukte.
Tijdens de eerste race wist Finn aansluiting te vinden met de kopgroep van de R3 cup. Hij bleef rond de seconde achter deze groep, waarin ze soms met vier man tegelijk door de bocht gingen. Het was belangrijk om te finishen als derde of vierde van de cup. Toen bleek dat Finn op een solide derde plaats lag, heeft hij de race bekeken uitgereden. Voorin de groep liet hij de andere rijders strijden en hij volgde om uiteindelijk als derde van de cup te finishen. Zijn concurrent, Kevin Mijwaart nummer 2 in het klassement, finishte als tweede. Dat betekende dat Finn de laatste race in zou gaan met 18 punten voorsprong. Een achtste plaats in de R3 cup race op zondag zou al genoeg zijn voor het kampioenschap. Belangrijk was om ook de tweede race de finish te halen.

                                                   Zaterdagmiddag kwam Stichting Happy Smile met een aantal kinderen en hun ouders bij de tent van het PearleGebbenRacingteam kijken. Dat was een gezellig bezoek.                                                     

Zondagochtend om 9.30 uur was de warm-up en Finn zat meteen goed op de motor. Zondagmiddag om 14.00 uur begon de laatste beslissende race. Als team was de verwachting dat Finn kampioen zou worden, tenzij hij zou vallen of een technisch probleem zou krijgen. Finn ging met een goede focus de wedstrijd in. Hij startte weer van plek 10. Al snel zat hij achter teamgenoot en concurrent voor de titel Kevin Mijwaart. Samen maakten ze er spannende race van. Finn lag lang tweede in de R3 cup, maar bij de finish kwam Mijwaart hem net voorbij. Desalniettemin was Finn de Nederlands kampioen in de Yamaha R3 cup. De officiële huldiging vindt plaats tijdens een speciale avond. Voor vandaag had hij een kampioenschap T-shirt en de Nederlandse vlag van het team gekregen.

Finn aan het woord:

Dit was het weekend waarin de kampioen van 2018 bekend zou worden. Ik ging dit weekend in als leider van het kampioenschap met 22 punten voor op mijn teamgenoot Kevin Mijwaart. Alleen wij 2 konden kampioen worden. Ik ging naar dit evenement met veel zenuwen. Ik had de dagen ervoor niet super geslapen en was er niet geheel zeker van dat het zou lukken.

In de eerste vrije training reed ik dan ook niet ontspannen. Hierdoor had ik een minder goede tijd dan gewild en was er veel werk aan de winkel. In de tweede vrije training ging het al een stuk beter, maar nog steeds niet ontspannen. Ik moest letten op het aanremmen en dan zou het goed moeten komen zei Jasper Iwema (m’n coach).

Voor de eerste kwalificatie hadden we nieuwe banden gestoken. Het was nog erg koud en we wisten dat het in de middag beter zou zijn. Ik probeerde om te pushen, maar vergat hierdoor een beetje om op mijn houding tijdens het aanremmen te letten. Ik had een 3e trainingstijd wat niet verkeerd was, maar het voelde allemaal onzeker. Voor de tweede kwalificatie probeerde ik dan ook om echt te letten op mijn houding en zocht naar een goede slipstream. Ik heb de hele sessie geen goede slipstream kunnen vinden en in mijn laatste ronde heb ik m’n uiterste best gedaan om een goede rondetijd neer te zetten. Ik reed een betere tijd, maar nam Jeffrey Buis mee op sleeptouw en die kon in mijn slipstream een beter tijd neerzetten en mocht daardoor voor mij starten. Ik moest starten vanaf de 10e plek, als 4e van de cup. Nog een redelijke uitgangspositie aangezien ik de races niet per-se hoefde te winnen.

Ik had voor race 1 veel motiverende gesprekken gevoerd met meerdere mensen uit het team en ging nog een stukje hardlopen om de adrenaline te laten stromen. Ik had in de eerste paar ronden hierdoor super goede focus en kon naar voren toe rijden. Eenmaal aangekomen op een veilige 3e plek heb ik het rustig aan gedaan, omdat er voor me flink gestreden werd door Kevin en coureurs die niets te verliezen hadden. Kevin werd 2e en hierdoor verloor ik maar 4 punten. Voor race 2 moest ik dus 7 punten (8e plek) halen om kampioen te worden. Met de gedachte dat als ik het net zo deed als in race 1, ik kampioen zou zijn reed ik race 2 weer veilig. Ik kon het tempo van de kopgroep niet bijhouden en nadat Kevin een fout maakte, hij ook niet meer. Ik streed de hele race met Kevin, maar hield mijn kop erbij. Ik zag dat Noah Bronckhorst die op dat moment 4e lag dichterbij kwam, maar dit maakte mij niet zoveel uit. Kevin haalde mij in in de laatste ronde en ik kon de 3e plaats in de Cup vast houden. Dit was genoeg en ik was dus kampioen.

Toen ik de pitstraat in reed was er eigenlijk niets anders dan andere keren. Mijn vader en moeder feliciteerde mij en ik kreeg een nederlandse vlag over m’n schouders gegooid. Toen ik bij het podium stond kreeg ik een shirt van het team met een nummer 1 er op. Na een tijdje te hebben gewacht bij het podium liepen we maar weer terug naar de trailer en gingen we daar rustig alles in pakken. Ondertussen kreeg m’n vader bij de technische keuring te horen dat het motorblok gedeeltelijk uit elkaar moest van de R3 cup organisatie en kregen wij te horen dat er geen huldiging zou zijn. Iedereen was hier een beetje verbaasd over en het voelde helemaal niet alsof ik kampioen was. Na het opruimen was de motor nog niet in elkaar en bijna iedereen van de Cup was al naar huis. Toen het motorblok weer half in elkaar onder de motor hing konden we eindelijk de laatste spulletjes in pakken en naar huis gaan. Een beetje een domper, qua afsluiting, nadat het seizoen zo mooi is geweest.

Uitslag Hockenheim:
Race 1: 7e algemeen, 3e van de cup
Race 2: 9e algemeen, 3e van de cup

Eindklassement: 1e

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *