IMOLA

10 t/m 12 mei was de eerstvolgende wedstrijd in het WSSP300 kampioenschap.

Finn wist van tevoren dat het niet gemakkelijk zou worden omdat het technisch een moeilijk circuit is en hij hier nog niet eerder had gereden.

Finn begon goed en kon zich iedere sessie iets verbeteren, maar helaas was het niet voldoende om in 1 keer door te gaan naar de race die op zondag zou plaatsvinden. Finn heeft de Lastchange race dus moeten rijden om kans te maken op de echte race (voor punten) op zondag.

Hieronder een kort verslag van Finn hoe hij deze race heeft beleefd.

Vandaag ging niet zoals ik had gehoopt.
De derde vrije training kon ik mezelf nog iets verbeteren, maar m’n rondetijd was nog niet naar m’n zin.
De Superpole kon ik mezelf niet voldoende verbeteren. Ik had 38e tijd totaal en dat betekende dat ik de Last Change Race moest rijden.
Vanwege een penalty voor een rijder voor me, Startte ik vanaf plaats 7.
Ik had een slechte start en geen goede eerste ronde. Daarmee waren we de aansluiting met de eerste 8 rijders kwijt en lag ik 12e.
Ik pushte wat ik kon, maar kon niet voldoende een vuist maken in het groepje waar ik in reed. Uiteindelijk ben ik 9e geëindigd en heb mezelf daarmee helaas niet geklasseerd voor de race op zondag.
Direct na de race heb ik samen met m’n data-man gekeken waar ik tekort kom en ik weet waar ik aan moet werken.

Over 2 weken ga ik samen met 4 andere bLUcRU rijders naar de ranch van Valentino Rossi om daar te trainen op verschillende aspecten in de motorsport. Hier heb ik erg veel zin in en ik hoop hier veel te leren, zodat ik in de resterende WSSP300 wedstrijden beter kan presteren.                

Assen

Een week nadat Finn op Aragon gereden heeft zou de thuisrace op Assen plaatsvinden. Helaas is dat niet doorgegaan wegens de duimbreuk die hij opgelopen heeft tijdens de last change race op Aragon een week eerder. Ondanks dat Finn niet kon rijden, heeft hij zich goed beziggehouden door live verslag te doen van de superpole van de WSSP300. Hij was hiervoor uitgenodigd door Michael Hill die vaste live-verslaggever is op alle evenementen.

Tevens heeft Finn vele belangstellenden kunnen rondleiden op de paddock. Deze fans en sponsors hebben een kijkje kunnen nemen in de pitbox bij het team Trasimeno en een hapje en drankje kunnen nemen in de hospitality tent van het team en of VIP room van Pearle Gebben Racing.

De motor van Finn heeft het gehele weekend ter promotie voor de hospitality van het team gestaan. Er was veel belangstelling voor.

             

Aragon

Verslag van Finn

Begin April heb ik het eerste raceweekend in de WorldSSP300 gehad.
We begonnen het weekend met erg veel vertrouwen aangezien we upgrades voor de motor hadden gekregen die ons dichter naar de Kawasaki’s en KTM’s zouden moeten brengen. De eerste training reden we maar 2 geklokte rondjes om de banden te sparen. Het was namelijk erg koud op en rondom de baan en we wilden de banden niet al in sessie 1 kapot rijden. De tweede sessie mocht ik de hele sessie rijden en kon ik wat meer pushen. Ik kon een goede tijd neer zetten, maar was nog niet tevreden. De quickshifter deed het in deze sessie niet en de achterkant gleed veel met het aanremmen.

Voor de derde vrije training op zaterdag hadden we een nieuwe quickshifter en een aanpassing om het glijden van het achterwiel op te lossen. Hierdoor kon ik mijn tijd nog wat verder aanscherpen, maar ik was er nog niet tevreden mee. Voor de superpole wilde ik een 2.08 rijden. Dit was uiteindelijk ook nodig om je meteen te kwalificeren voor de race. Ik wilde achter de KTM’s aan, maar dit mislukte en ik raakte in de stress. Hierdoor ging ik te gespannen rijden en kwam ik niet onder de 2.10. De tijd was goed voor de 42e plek, wat betekende dat ik de last chance race moest rijden. Dit is nieuw in het kampioenschap en het is een race die gaat tussen de rijders vanaf plek 31 tot de laatste. Alleen de eerste 6 van deze race mogen nog meedoen met de echte race op zondag. Het doel was dus om bij deze eerste zes te komen.

Ik was gefocust voor de race en wilde mijzelf graag bewijzen aan het team. Ik had een matige start en verloor een aantal plekken. Ik kon deze redelijk snel weer terug pakken en kon het tempo goed volgen van de kopgroep. Ik kon alleen niet een vuist maken en mijzelf naar voren knokken. Er gingen 4 rijders in 2 verschillende crashes voor mijn neus onderuit waardoor er 2 keer een gat ontstond tussen de groep en mij. Dit kon ik wel telkens dicht rijden, maar ik kon erna niet inhalen.
Toen 4 rijders voor mij een foutje maakten en ik er gemakkelijk langs kon gaan deed, ik dit en lag ik 5e in de race. Tijdens het aanremmen van de bocht remde ik alleen iets te laat en reed bijna in op degene die 4e lag. Hierdoor moest ik iets rechtdoor en ineens zat daar iemand die tegen mij aan stuurde. Hierdoor viel ik hard op mijn achterhoofd en rolde ik nog een paar keer door. Toen ik opstond merkte ik meteen dat er wat mis was met mijn hand. Ik werd naar het medisch centrum gebracht en hier hadden ze een x-ray gemaakt. Hieruit bleek dat ik mijn rechter duim had gebroken. Einde raceweekend was het door de crash sowieso al, maar nu mis ik waarschijnlijk ook de enige thuisrace van dit seizoen.

Erg jammer om het seizoen zo te beginnen, maar that’s racing. Er kan van alles gebeuren en regelmatig gebeurt het ook. Ik weet dat ik voor de volgende race beter moet rijden tijdens de superpole zodat ik de last chance race niet hoef te rijden. Leermomenten genoeg voor het eerstvolgende evenement dat ik weer kan rijden.

           

De eerste tests zijn afgerond!

Eerder deze maand (9 & 10 maart) heeft Finn voor het eerst samengewerkt met het team Trasimeno. Dit was tijdens een tweedaagse training in Italië. Deze test is goed gegaan en het was over het geheel een positieve ervaring tussen team en rijder.

Een week later (17 t/m 19 maart) vond de eerste officiële test plaats op het circuit Motorland Aragon in Spanje. Daar werd verder gewerkt aan een goede basis-setup van de motor.
Na deze 5 testdagen kunnen we concluderen dat de eerste kennismaking van Finn met het team Trasimeno en de nieuwe R3, zeer goed bevallen zijn.
De samenwerking tussen de monteur van Finn en Finn is erg goed te noemen. Er is een goede klik tussen de twee ontstaan tijdens deze tests, wat een goede basis vormt voor de verdere samenwerking.

Hieronder de ervaringen van Finn zelf:

Op 9 en 10 maart had ik de eerste test van het seizoen. Dit was in Magione (Italië) op het circuit “Autodromo dell’Umbria” bij het Trasimeno meer met het team Trasimeno. Voor ons een nieuw team, dus we wisten niet zo goed wat we moesten verwachten. We vlogen op Milaan en gingen met een huurauto naar het bed and breakfast Wat op 5 minuten rijden van het circuit lag. Eenmaal aangekomen reden we naar de werkplaats van het team. Dit lag recht tegenover de ingang  van het circuit waar we de test hadden. We zagen hier 4 mannen aan het werk en zeiden gedag. 1 van de mannen was mijn persoonlijke monteur Andrea Blocchetti. Het was een kort gesprek en we gingen hierna weer terug naar het bed and breakfast. De volgende dag waren we om 9.00 uur op het circuit. 11.00 uur was de eerste training en het team wilde graag nog wat dingen bespreken en de motor afstellen. We ontmoetten de teambaas Moreno Bacchini en gingen inschrijven. Hij was meteen erg enthousiast en had veel zin in de test. Hierdoor kreeg ik ook veel positieve energie. We hadden de eerste dag 3 sessies van 30 minuten. De eerste sessie moest ik de motor onder de 8000 toeren houden omdat hij nog in moest draaien. Daarnaast was ik nog veel aan het proberen met de motor en voelen wat de motor deed. Voor de tweede sessie hadden we wat aangepast aan de motor. Vooral om ervoor te zorgen dat ik de juiste houding aan kon nemen en het rijden hierdoor makkelijker werd. Ik mocht in deze sessie ook iets hoger in de toeren en verbeterde mijn rondetijd. Voor de laatste sessie hadden we nog een stap gemaakt in het veranderen van de houding en begonnen we ook met de vering aan te passen. Vlak voor het naar buiten rijden van de pitstraat viel de motor stil. Ik kreeg hem weer gestart en ging de baan op. Ik begon iets meer te pushen en het voelde allemaal steeds beter. Na 4 rondjes kwam ik aan bij de eerste bocht en ging ik er zoals normaal in. Midden in de bocht vlak voor ik het gas op wilde gleed de achterkant ineens weg en hoorde ik de motor niet meer. Uiteindelijk sloten we de dag dus af met een crash wat veroorzaakt werd door een elektronisch mankement aan de motor. Voor de volgende dag hadden ze dit gerepareerd en konden we er weer tegenaan. We konden nu gewoon de baan op wanneer we wilden en zo konden we lange runs maken om goed het verschil in setup te voelen. Tussendoor kwam ik even binnen om wat te drinken en te eten, de motor aan te passen en overleg te hebben met het team. Zo verbeterden we telkens de motor en daarmee ook de rondetijd. Ik heb ook nog een tijd met mijn teamgenoten gereden waarvan ik veel heb geleerd. Uiteindelijk zijn we op de tweede dag 2 seconden sneller gegaan dan op de eerste en hebben we nu een goede basissetup voor de volgende test op Aragon een week later. Hier zullen we nog verder gaan in de setup om 100% klaar te zijn voor de race!

Verslag Aragon test

Van 17 t/m 19 maart hebben we een 3 daagse test op Aragon gehad met het team Trasimeno. Het was mooi weer en het zou elke dag droog en zonnig blijven. Ik begon de eerste dag erg rustig aan. Ik was nog aan het zoeken naar rempunten, rijlijnen en waar ik op het gas kon gaan. Na een paar sessies kwam ik in mijn ritme en begon ik telkens wat meer te pushen. Ik zocht af en toe de slipstream op en voelde alsof ik niet sneller meer kon. De tweede dag begon ik al met meer vertrouwen dan de eerste dag. Ik zat ook gelijk in de eerste sessie al op mijn snelste ronde van de eerste dag. Na elke sessie had ik overleg met Andrea mijn hoofdmonteur en hij zorgde ervoor dat de motor aan werd gepast op mijn manier van rijden en aan de hand van de data van de sessie. Hierdoor ging ik elke sessie sneller en verbeterde ik mijn tijd met 3 seconden t.o.v. de eerste dag. We waren hier erg tevreden over, maar wilden graag nog even wat meer pushen om dichter bij mijn teamgenoten te komen. De derde dag moest ik dus wat meer achter anderen aan om zo hun slipstream te gebruiken en naar een snellere tijd te rijden. Ik had al een goeie tijd in de eerste sessie, maar hij was nog wel langzamer dan mijn snelste. Het zou dus in de tweede en tevens laatste sessie moeten gebeuren. Ik reed een stuk agressiever en begon achter mijn teamgenoten aan te rijden. Ik was niet agressief genoeg in de eerste ronde waardoor ik de aansluiting verloor en ze bij mij wegreden. Uiteindelijk reed ik nog wel sneller dan in de eerste sessie, maar vanwege veel foutjes in rondes waarin ik sneller reed kon ik de gewilde rondetijd niet behalen. Toch zijn we erg tevreden met de stappen die we hebben gemaakt en zijn we klaar voor het eerste evenement op hetzelfde circuit Aragon wat zal plaatsvinden in het weekend van 4 t/m 7 april.

                 

Het Raceseizoen begint!

Eindelijk is het dan zover; 8 maart vliegen Martin en Finn naar Italië voor de eerste kennismaking van Finn met het team Trasimeno en de nieuwe Yamaha R3 .
De eerste meters op de nieuwe Yamaha R3 zullen 9 en 10 maart gemaakt gaan worden. Tijdens deze eerste kennismaking met de R3 zal het er vooral om gaan een basissetup te verkrijgen, voordat er van 17 t/m 19 maart de eerste officiële test zal gaan plaatsvinden op Aragon.

Na de test in Italië vindt er een teampresentatie van team Trasimeno plaats op 10 maart in de namiddag/avond.

                   

Talentboek

Zoals de meeste van jullie waarschijnlijk weten, heeft Finn een passie en dat is de motorsport “wegrace”. Deze sport beoefent Finn nu al een paar jaar en het gaat hem goed af.

Door Yamaha Europe is Finn uitgekozen tot 1 van de 6 talenten (wereldwijd) die een zogenaamd bLU cRU traject volgen. Dit houdt in dat Finn bijvoorbeeld extra technische ondersteuning van Yamaha krijgen tijdens de WSSP300 wedstrijden welke tijdens het WSBK verreden worden.

Met deze ondersteuning wordt Finn de mogelijkheid geboden, zich nog verder te ontwikkelen in deze sport.

Hiernaast hebben we de geboden mogelijkheden tot “Crowdfunding” via het “Talentboek” van de Yvonne van Gennip stichting aangegrepen om het benodigde budget voor de diverse wedstrijden bij elkaar te krijgen, om zodoende gedurende het gehele seizoen in een goed ritme te blijven.

Klik op de afbeelding hieronder om te lezen wat u kunt doen om Finn te helpen.

Finn in WorldSSP300 met team Trasimeno

Na afgelopen week is er wat onrust ontstaan, omdat Finn niet op de “voorlopig definitieve lijst” van de World Supersport 300 stond. Dit kwam, omdat de gegevens van Finn later zijn aangeleverd dan dat de lijst was gemaakt.

Het is officieel rond: komend seizoen rijdt Finn in het World Supersport 300 met het Italiaanse team Trasimeno. Dit is de lichtste klasse van het FIM Superbike Wereld kampioenschap.

Supersport 300: Team Trasimeno Yamaha to face 2019 season with four riders

Omdat z’n normale rijdersnummer #4 reeds bezet is, zal Finn seizoen 2019 rijden met #35.

Finn geselecteerd als bLU cRU rijder voor Yamaha in de WorldSSP300 2019

Van 1 t/m 3 november heeft Finn een masterclass gehad in Latina (Italië). Hier kreeg hij de mogelijkheid om zowel op als naast de baan te laten zien dat hij de tips van ervaren mannen als Galang Hendra Pratama en Michael van der Mark gebruikte om progressie te boeken. Naast Finn waren ook zijn teamgenoot Kevin Mijwaart en Jeffrey Buis aanwezig. Ook de beste Yamaha R3 coureurs uit Spanje, Frankrijk Engeland en Italië waren er.
Onder zeer natte omstandigheden werd de eerste dag pas in de middag aangevangen met de praktijk sessies op de baan. De ochtend werd besteed aan fysieke training en 1 op 1 gesprekken tussen de coureurs en de bLU cRU staff, omdat het zo hard regende, dat het niet verantwoord was om de baan op te gaan. De tweede dag was het beter, maar droog werd het niet. Zodoende hebben de coureurs alleen op een natte en half droge baan kunnen rijden.
Na afloop vertelde Finn dat hij eigenlijk niet geheel tevreden was over het rijden zelf;
“Ik heb er zeker van geleerd en merkte dat ik aan de hand van adviezen sneller ging, maar ik heb te weinig gepusht”.

Toch waren de prestaties van deze dagen en van het afgelopen seizoen voldoende bevonden om Finn te selecteren als bLUcRU rijder in het WorldSSP300 van 2019.

FIM CEV REPSOL MOTO3 Junior Worldchampionship

In het weekend van 24 en 25 november heeft Finn via een wildcard meegedaan met een moto3 wedstrijd in het FIM CEV REPSOL Moto3 Junior WK bij het team FAU55 Racing.

Vrijdag konden er 2 vrije trainingen gereden worden van elk 40 minuten. Zaterdag waren de kwalificaties aan de beurt eveneens 2 x 40 minuten. En zondag waren er een warmup en 2 races over 18 ronden.

Finn aan het woord:

Afgelopen weekend heb ik een eerste kennismaking met een moto3 wedstrijd evenement gehad. Dit was tijdens het laatste evenement van het FIM CEV Repsol Junior wereldkampioenschap.
Aangezien ik nog nooit een moto3 had gereden, leek het ons verstandig om een test te doen voor het wedstrijdevenement. De test hadden we in september gedaan en verliep vrij goed. Het was erg wennen, maar we maakten veel progressie. We kwamen er wel achter dat ik voor het evenement wat relaxter en wat losser op de motor zou moeten zitten om het rijden minder zwaar te maken. Ik was alleen maar grote motoren gewend en een moto3 is maar een kleine motor. Om mijzelf wat losser te maken en te houden was ik een paar keer langs de fysiotherapeut Bob Stoker geweest. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik klaar was voor het evenement.

De donderdagochtend voor het evenement vlogen we heen. In de middag zouden we een trackwalk hebben. Tijdens deze trackwalk kreeg ik nog een hoop tips van teambaas Hector Faubel mee en samen met de tips van Jasper Iwema stond ik voorbereid aan de start voor de eerste vrije training.

Deze bleek nat te wezen toen we vrijdagochtend opstonden. Het zou voor mij de eerste keer in het nat rijden worden met de moto3 en ik was wel een beetje zenuwachtig. Gedurende de sessie verbeterde ik mij wel met grote stappen. 12 seconden in totaal zat er tussen mijn eerste- en snelste ronde. Voor de 2e sessie stopte het met regenen en kwam zelfs het zonnetje even door. We hoopten dus dat het droog zou zijn, maar gingen voor de zekerheid de eerste ronde nog op de regenbanden rijden. Na deze ronde kwam ik binnen en wisselden we naar de slicks. Bocht 1 was de enige bocht die nog nat was, met een paar droge plekken en de rest van de baan was wel droog. Ook in deze sessie verbeterde ik mij elke ronde weer.

Voor de eerste kwalificatie  op zaterdag hadden we een paar aanpassingen aan de motor gedaan en nieuwe banden onder de motor. Met deze aanpassingen en een compleet droge baan kon ik meteen pushen. Vanaf ronde 1 ging ik net zo snel als wat ik tijdens de test reed. Zo kon ik mij alleen nog maar verbeteren. Dit gebeurde ook. Ik kon een aantal ronden 1.46 rijden, wat 2 seconden sneller was dan tijdens de test.
Voor de tweede kwalificatie hadden we weer wat aangepast. Deze aanpassingen voelden vanaf het begin al beter. Ook de tips die ik meekreeg van het team kon ik goed toepassen. Ik kwam na een paar ronden even binnen om nieuwe banden te steken en ging toen weer naar buiten. Ik pushte vanaf ronde 3 en kon in de 1.45 komen. Voor mijn tweede stop had ik een tijd van 1.45.1 gereden. Hier was ik al erg tevreden mee, maar ik wist dat er nog meer in zat. Ik ging voor de laatste 6 minuten naar buiten, liet de eerste 2 rondjes wat snellere jongens voorbij en ging toen in mijn laatste ronde echt pushen. Het gehele rondje voelde niet veel sneller dan de ronden ervoor, maar uiteindelijk kwam ik toch op een tijd van 1.44.3. Het team en ik waren hier zeer tevreden over, ook al was het nog steeds de laatste plaats.

In race 1 op zondagmorgen had ik een goede start en kon ik een beetje meeliften met de rijders voor mij. Daarna moest ik toch lossen en reed ik de hele race alleen met de 1 na laatste rijder in het vizier. Ik eindigde de race 32e wat 11 plekken hoger was dan mijn startpositie omdat er veel coureurs uitgevallen waren, op 9 seconden van de 1 na laatste en zonder gelapt te worden. Een goede race dus, maar ik was persoonlijk wel erg moe na deze race en had in mijn linker been pijn, omdat ik veel minder ruimte op de motor had dan op de Yamaha R3.

Voor race 2 hadden we als doel om een betere start- en eerste paar ronden te hebben. Dit lukte en ik hield de aansluiting met de jongens voor mij langer. Helaas viel er een gaatje tussen de twee jongens voor me, omdat ik iets te lang achter een rijder met motorproblemen zat, voordat ik daar voorbij kon. De hele race lag ik 3-5 seconden achter ze, tot in de laatste 4 ronden. Toen had ik eindelijk had gat onder de 3 seconden en was ik gemotiveerd om het te dichten. Ik was hier goed mee bezig, tot er een rode vlag was wegens een crash. Dit betekende dat de race was afgelopen. Ik was geëindigd op de 31e plek, nu maar 2.8 seconden achter de 1- en 2 na laatste en wederom niet gelapt.

Overall hebben we een goed weekend gehad met veel leermomenten. Deze ervaring nemen we mee in de toekomst en wie weet kom ik nog eens terug in dit kampioenschap!

Uitslag:
Race 1: 32e            Race 2: 31e

Laatste races Yamaha R3 cup op het circuit van Hockenheim.

Het laatste weekend van september zijn de laatste twee races van het seizoen voor de Yamaha R3 cup verreden op het circuit van Hockenheim in Duitsland. Er werd weer gereden samen met het IDM supersport 300.
Donderdag werd gebruikt als reisdag. Vrijdag stonden ee twee vrije trainingen op het programma, die Finn volledig wilde benutten, want hij had dit jaar nog niet op dit circuit gereden.

De vrije trainingen verliepen niet helemaal zoals gewenst. Er werd wel een goede afstelling voor de motor gevonden, maar Finn reed met zijn hoofd i.p.v. met zijn gevoel. Hij bouwde voor zichzelf te veel spanning op. Ondanks dat hij 22 punten voor lag op de nummer twee van de cup, was hij teveel aan het nadenken over verschillende scenario’s. Dit belemmerde hem om ontspannen te rijden en hij zette zaterdagochtend dan ook een vierde tijd neer in de R3 cup en 10 e algemeen in de kwalificaties. Finn was niet tevreden.

Voor de race ’s middags heeft hij geprobeerd ontspanning en focus te zoeken. Dat lukte.
Tijdens de eerste race wist Finn aansluiting te vinden met de kopgroep van de R3 cup. Hij bleef rond de seconde achter deze groep, waarin ze soms met vier man tegelijk door de bocht gingen. Het was belangrijk om te finishen als derde of vierde van de cup. Toen bleek dat Finn op een solide derde plaats lag, heeft hij de race bekeken uitgereden. Voorin de groep liet hij de andere rijders strijden en hij volgde om uiteindelijk als derde van de cup te finishen. Zijn concurrent, Kevin Mijwaart nummer 2 in het klassement, finishte als tweede. Dat betekende dat Finn de laatste race in zou gaan met 18 punten voorsprong. Een achtste plaats in de R3 cup race op zondag zou al genoeg zijn voor het kampioenschap. Belangrijk was om ook de tweede race de finish te halen.

                                                   Zaterdagmiddag kwam Stichting Happy Smile met een aantal kinderen en hun ouders bij de tent van het PearleGebbenRacingteam kijken. Dat was een gezellig bezoek.                                                     

Zondagochtend om 9.30 uur was de warm-up en Finn zat meteen goed op de motor. Zondagmiddag om 14.00 uur begon de laatste beslissende race. Als team was de verwachting dat Finn kampioen zou worden, tenzij hij zou vallen of een technisch probleem zou krijgen. Finn ging met een goede focus de wedstrijd in. Hij startte weer van plek 10. Al snel zat hij achter teamgenoot en concurrent voor de titel Kevin Mijwaart. Samen maakten ze er spannende race van. Finn lag lang tweede in de R3 cup, maar bij de finish kwam Mijwaart hem net voorbij. Desalniettemin was Finn de Nederlands kampioen in de Yamaha R3 cup. De officiële huldiging vindt plaats tijdens een speciale avond. Voor vandaag had hij een kampioenschap T-shirt en de Nederlandse vlag van het team gekregen.

Finn aan het woord:

Dit was het weekend waarin de kampioen van 2018 bekend zou worden. Ik ging dit weekend in als leider van het kampioenschap met 22 punten voor op mijn teamgenoot Kevin Mijwaart. Alleen wij 2 konden kampioen worden. Ik ging naar dit evenement met veel zenuwen. Ik had de dagen ervoor niet super geslapen en was er niet geheel zeker van dat het zou lukken.

In de eerste vrije training reed ik dan ook niet ontspannen. Hierdoor had ik een minder goede tijd dan gewild en was er veel werk aan de winkel. In de tweede vrije training ging het al een stuk beter, maar nog steeds niet ontspannen. Ik moest letten op het aanremmen en dan zou het goed moeten komen zei Jasper Iwema (m’n coach).

Voor de eerste kwalificatie hadden we nieuwe banden gestoken. Het was nog erg koud en we wisten dat het in de middag beter zou zijn. Ik probeerde om te pushen, maar vergat hierdoor een beetje om op mijn houding tijdens het aanremmen te letten. Ik had een 3e trainingstijd wat niet verkeerd was, maar het voelde allemaal onzeker. Voor de tweede kwalificatie probeerde ik dan ook om echt te letten op mijn houding en zocht naar een goede slipstream. Ik heb de hele sessie geen goede slipstream kunnen vinden en in mijn laatste ronde heb ik m’n uiterste best gedaan om een goede rondetijd neer te zetten. Ik reed een betere tijd, maar nam Jeffrey Buis mee op sleeptouw en die kon in mijn slipstream een beter tijd neerzetten en mocht daardoor voor mij starten. Ik moest starten vanaf de 10e plek, als 4e van de cup. Nog een redelijke uitgangspositie aangezien ik de races niet per-se hoefde te winnen.

Ik had voor race 1 veel motiverende gesprekken gevoerd met meerdere mensen uit het team en ging nog een stukje hardlopen om de adrenaline te laten stromen. Ik had in de eerste paar ronden hierdoor super goede focus en kon naar voren toe rijden. Eenmaal aangekomen op een veilige 3e plek heb ik het rustig aan gedaan, omdat er voor me flink gestreden werd door Kevin en coureurs die niets te verliezen hadden. Kevin werd 2e en hierdoor verloor ik maar 4 punten. Voor race 2 moest ik dus 7 punten (8e plek) halen om kampioen te worden. Met de gedachte dat als ik het net zo deed als in race 1, ik kampioen zou zijn reed ik race 2 weer veilig. Ik kon het tempo van de kopgroep niet bijhouden en nadat Kevin een fout maakte, hij ook niet meer. Ik streed de hele race met Kevin, maar hield mijn kop erbij. Ik zag dat Noah Bronckhorst die op dat moment 4e lag dichterbij kwam, maar dit maakte mij niet zoveel uit. Kevin haalde mij in in de laatste ronde en ik kon de 3e plaats in de Cup vast houden. Dit was genoeg en ik was dus kampioen.

Toen ik de pitstraat in reed was er eigenlijk niets anders dan andere keren. Mijn vader en moeder feliciteerde mij en ik kreeg een nederlandse vlag over m’n schouders gegooid. Toen ik bij het podium stond kreeg ik een shirt van het team met een nummer 1 er op. Na een tijdje te hebben gewacht bij het podium liepen we maar weer terug naar de trailer en gingen we daar rustig alles in pakken. Ondertussen kreeg m’n vader bij de technische keuring te horen dat het motorblok gedeeltelijk uit elkaar moest van de R3 cup organisatie en kregen wij te horen dat er geen huldiging zou zijn. Iedereen was hier een beetje verbaasd over en het voelde helemaal niet alsof ik kampioen was. Na het opruimen was de motor nog niet in elkaar en bijna iedereen van de Cup was al naar huis. Toen het motorblok weer half in elkaar onder de motor hing konden we eindelijk de laatste spulletjes in pakken en naar huis gaan. Een beetje een domper, qua afsluiting, nadat het seizoen zo mooi is geweest.

Uitslag Hockenheim:
Race 1: 7e algemeen, 3e van de cup
Race 2: 9e algemeen, 3e van de cup

Eindklassement: 1e